Hoe zwaar is de Inca Trail?

Voordat ik mijn eerste stap zette op de keien bij Kilometer 82, had ik drie maanden lang forumberichten verslonden waarin mensen vroegen hoe zwaar de inca trail naar machu picchu is. Iedereen had een mening, maar niemand was het met elkaar eens. Marathonlopers beweerden dat de trail hun knieën kapotmaakte, terwijl een zestigjarige gepensioneerde onderwijzeres uit Ohio schreef dat ze de tocht moeiteloos aflegde met twee wandelstokken en een zakje coca-bladeren. De waarheid ligt ergens in het midden en hangt vooral af van hoe je lichaam omgaat met ijle lucht en duizenden ongelijke stenen traptreden.

Je loopt 42 kilometer in vier dagen door microklimaten die schommelen van door de zon gebakken struikland tot ijzige alpiene toendra en dampende nevelwouden. Het is geen technische bergbeklimming. Je hebt geen touwen of ijsbijlen nodig. Toch is het een grove leugen om te beweren dat het een ontspannen wandeling is – onvoorbereide wandelaars zitten op de tweede avond al te huilen in hun soep. Begrijpen wat de fysieke eisen zijn, helpt je om je benen en mentale uithoudingsvermogen te trainen lang voordat je in de Heilige Vallei aankomt.

Dagelijkse realiteit en de moeilijkheidsgraad van de Inca Trail

De tocht verdeelt zijn pijn niet gelijkmatig. Dag één voelt als een valse handdruk. Je verlaat het controlepunt in Piscacucho, volgt de rustige bochten van de Urubamba-rivier en denkt bij jezelf dat het internet de hele zaak flink heeft overdreven. Er zijn zachte heuvels, lokale verkopers die Powerade uit kruiwagens verkopen, en brede zandpaden. Je kampeert op ongeveer 3.000 meter hoogte, trots en volledig misleid.

Dan komt dag twee. Je wordt om 5:00 uur wakker met een kopje warme cocathee die door je tentflap wordt geschoven, en binnen een uur sta je naar de meedogenloze helling van Dead Woman’s Pass te staren, lokaal bekend als Warmiwañusqa. De bomen verdwijnen. De wind wordt bitter. Je stijgt bijna duizend verticale meters over vier kilometer aan ruwe rotsachtige traptreden, terwijl de lucht hier 40 procent minder zuurstof bevat dan op zeeniveau. Elke wandelaar valt in hetzelfde ritme: tien stappen, leunen op je stokken, twintig seconden ademhalen, herhalen.

Dag drie is de langste, bijna zestien kilometer, maar biedt als compensatie het meest spectaculaire uitzicht. Je klimt nog een pas bij Runkurakay, kruipt door een smalle tunnel die rechtstreeks in het berggesteente is gehakt door Inca-steenhouwers, en daalt af naar een weelderig nevelwoud vol hangende orchideeën. De laatste ochtend vereist een wekker om 3:30 uur om in de rij te staan bij het laatste controlepunt voordat je naar de Zonpoort (Intipunku) rent voor je eerste glimp van de verloren citadel beneden.

Elke persoon in onze groep sloeg op een ander moment mentaal op tilt. Voor sommigen was het de felle wind op de top van de tweede pas. Voor anderen was het de eindeloze afdaling naar de Pacaymayo-vallei, die hun bovenbenen zo deed trillen dat ze zijwaarts de trappen af liepen als krabben.

Hoogte en hoe zwaar de Inca Trail naar Machu Picchu is

Fitness is maar de helft van het verhaal. Je kunt op de trapklimmer trainen tot je kuiten eruitzien als gebeeldhouwd graniet, maar op grote hoogte gelden andere regels. Het hoogste punt op de klassieke route ligt op 4.215 meter. Wil je een gedetailleerde analyse van de cijfers? Lees dan onze gids over de hoogte en het hoogste punt van de Inca Trail om te zien waar de lucht het ijlst wordt.

Hoogteziekte heeft geen boodschap aan je persoonlijk record op de halve marathon. Het treft mensen willekeurig en veroorzaakt bonzende hoofdpijn, plotselinge misselijkheid, slapeloosheid en een vreemde lethargie waarbij zelfs je veters strikken voelt als het tillen van een aambeeld. Het geheim? Tempo. Snelle wandelaars die de pas op stormen om indruk te maken op hun vrienden, eindigen vaak met een ziekenzak tegen de middag, terwijl de rustige wandelaars die kleine, schildpadachtige stappen zetten, moe maar functioneel aankomen.

De meeste gidsen hebben noodzuurstofflessen en EHBO-kits bij zich. De dragers zijn getraind om iedereen in de gaten te houden, en als iemand ernstige symptomen van hoogteziekte vertoont, draaien ze die persoon om en lopen ze met hem of haar naar een lagergelegen gebied. Verberg je symptomen niet. Vertel je gids direct als een hoofdpijn na water en ibuprofen niet wegtrekt.

Is de Inca Trail zwaar voor je knieën en gewrichten?

De klimmen kosten je de adem, maar de afdalingen kosten je mobiliteit. Dat is wat de meeste mensen verrast over de moeilijkheidsgraad van de Inca Trail. Je loopt lange stukken op originele, met de hand gelegde Inca-stenen. Deze stenen zijn ongelijk, glad als ze nat zijn, en staan in hoeken die je enkels en knieën constant kleine aanpassingen laten maken.

De afdaling van Warmiwañusqa betekent dat je ongeveer 700 meter daalt over duizenden granieten traptreden. De schok gaat rechtstreeks naar je knieschijfpezen. Tegen het einde van dag twee zijn wandelstokken geen optionele accessoires meer; het zijn steunpilaren die je behoeden voor pijn. Ik zag genoeg dertigers met ontstoken kniegewrichten die ze in ijskoude gletsjerstromen bij het kamp aan het koelen waren.

Een goede voorbereiding maakt een wereld van verschil. Voordat je vertrekt, kun je je verdiepen in hoe je je voor te bereiden op de Inca Trail, met speciale aandacht voor stabiliteit in je benen en excentrische spiercontracties. Squats en lunges helpen, maar het lopen van lange trappen in een buitenstadion of op betonnen trappen geeft je gewrichten de specifieke training die ze op dag drie zullen eisen.

• Wandelstokken: gebruik rubberen doppen, want metalen spikes zijn verboden om de zachte historische stenen te beschermen.
• Schoeisel: versleten wandelschoenen met stevige enkelsteun verslaan trailrunners elke keer op nat graniet.
• Kniebraces: neem eenvoudige neopreen compressiesokken mee, ook als je denkt dat je gewrichten onverwoestbaar zijn.
• Tempo beheren: stap lichtjes af in plaats van je volle gewicht op gestrekte benen te laten vallen.

De moeilijkheidsgraad van de 2-daagse Inca Trail vergeleken met de klassieke route

Niet iedereen heeft vier dagen om in tenten te slapen, waardoor veel wandelaars vragen hebben over de 2-daagse Inca Trail. Deze kortere tocht slaat de zware hoogalpiene passes volledig over. Je stapt uit de trein bij Kilometer 104, steekt een hangbrug over de kolkende Urubamba-rivier over en klimt door het subtropische woud langs de prachtige ruïnes van Chachabamba en Wiñay Wayna.

Maak geen illusie: de moeilijkheidsgraad van de 2-daagse Inca Trail is nog steeds echt fysiek werk. Je loopt op de eerste dag ongeveer zes tot zeven uur, waarbij je ongeveer 600 meter stijgt in warme, vochtige omstandigheden. Het voelt als het beklimmen van een vochtige trap in een broeikas. Er zijn steile haarspeldbochten en een berucht blootgesteld stenen trappenhuis bij de Zonpoort, liefkozend de "Gringo Killer" genoemd, waar je letterlijk op handen en voeten omhoog moet klimmen.

Het verschil zit in hoogte en logistiek. Op de korte route bereik je een hoogte van ongeveer 2.720 meter, ver onder de grens waar ernstige hoogteziekte meestal toeslaat. Je slaapt ook in een echt hotelbed in Aguas Calientes op de eerste nacht, in plaats van te rillen in een vochtige slaapzak in een ijzige bergenkampsite. Voor gezinnen met kinderen, oudere wandelaars of mensen met gevoelige onderrug biedt de korte route een veel vriendelijkere uitdaging zonder in te boeten op de voldoening om Machu Picchu binnen te lopen via de Zonpoort.

Is de Inca Trail gevaarlijk?

Het korte antwoord is nee, mits je de basisregels van de wildernis volgt en naar je gidsen luistert. Maar is de Inca Trail op bepaalde plekken gevaarlijk? Dat kan wel als je je focus verliest. Er zijn stukken langs de richels van het nevelwoud op dag drie waar het pad nog maar een paar meter breed is, met verticale afgronden van honderden meters naar de kloof beneden.

Niemand valt van de berg af als ze goed opletten. De echte risico’s zijn alledaags en saai: uitglijden op natte stenen, je enkel verzwikken op een ongelijke rots of ernstige uitdroging oplopen omdat je vergeten bent om genoeg te drinken in de koele wind. Af en toe komen er plotselinge modderstromen voor tijdens de natste maanden, vandaar dat de Peruviaanse overheid het hele trailsysteem elke februari sluit voor onderhoud en veiligheidsreparaties.

Hier zijn een paar praktische gewoontes die je uit de problemen houden tijdens de tocht:

• Maak ruimte voor dragers: stap altijd naar de bergkant van het pad als dragers met zware tassen voorbijrennen, nooit naar de afgrond.
• Geen selfies op richels: blijf stilstaan voordat je je camera pakt voor een panoramisch uitzicht over het dal.
• Neem een hoofdlamp mee: de paden naar het kamp zijn donker, ongelijk en vol met touwen en afvoergoten na zonsondergang.
• Zuiver je water: drink het gekookte water dat je kok bereidt of gebruik betrouwbare filtertabletten om erge maagklachten te voorkomen.

Blijf gefocust, accepteer dat je vies en bezweet zult zijn, en de trail verandert van een angstaanjagende hindernisbaan in een onvergetelijke bergpelgrimstocht.

Veelgestelde vragen over hoe zwaar de Inca Trail naar Machu Picchu is

De echte conclusie

Hoe zwaar is de Inca Trail naar Machu Picchu uiteindelijk? Hij zal je testen. Je benen zullen pijn doen, je adem zal stokken en er zal ongetwijfeld een moment zijn halverwege een natte stenen trap waarop je je afvraagt waarom je goed geld hebt uitgegeven om jezelf in de Andes uit te putten. Maar wanneer de ochtendmist optrekt boven Intipunku en de stenen terrassen van de citadel zich in de gouden zonsopgang openbaren, betaalt elke druppel zweet zich terug. Begin nu met het trainen van je benen, geef jezelf de tijd om te wennen aan de hoogte en loop de trail stap voor stap, langzaam.

Lees meer over cusco inca trail.